اما  امروز به  يه مطلبي بر خوردم ديدم عين حقيقته .

يه سخن از امام خميني – رضوان الله تعالي عليه – (در مقدمه کتاب شرح حديث جنود عقل و جهل)  که ضمن تاکيد بر عدم کارآيي کتابهاي علمي و فلسفي درباره اخلاق نوشته شده بود:

( به نظر قاصر ، اخلاق علمي و تاريخي و همين طور تفسير ادبي و علمي و شرح احاديث بدين منوال از مقصد و مقصود دور افتادن و تبعيد قريب نمودن است …به عبارت ديگر کتاب اخلاق ، موعظه کتبيه بايد باشد و خود معالجه عيبها و دردها کند نه آنکه راه علاج نشان دهد . ريشه هاي اخلاق را فهماندن و راه علاج نشان دادن ، يک نفر را به مقصد نزديک نکند و يک قلب ظلماني را نور ندهد و يک خلق فاسد را صلاح ننمايد . کتاب اخلاق آن است که با مطالعه آن نفس قاسي، نرم ريال غير مهذب ، مهذّب و ظلماني ، نوراني شود ، و آن به آن است که عالم در ضمن راهنمايي ، راهبر ، و در ضمن ارئخ علاج ، معالج باشد و کتاب ، خورد داروي درد باشد نه نسخه دوا نما .)

حقيقت اينه که بسياري از کتابهاي اخلاقي که ميخونيم اصلا فايده نميکنه يا شايد يه مدت مفيد باشه اما بازم برميگرديم سر خونه اولمون . اما به نظر بهترين راه ديدن الگو هاي عيني اخلاقيه که آدم با ديدنشون با مقايسه کردنشون با خودش بتونه دقيقا خودش رو بسازه و بفهمه کجاي کارش اشکالش داره .

منم که ميخواستم براي آمادگي براي ظهور کتابهاي اخلاقي بخونم بهتر ديدم برم سراغ کساني که امام زمان (عج) ازشون راضي بوده تا شايد بتونم خودم رو شبيه اونا کنم .

يکي از اين افراد شيخ رجب علي خياط بوده . خوشا به حالش . درباره اش حتما شنيديد . بزرگترين هنر شيخ اين بود که به کيمياي محبت خدا دست پيدا کرده بود ، خودش ميگفت:) حقيقت کيميا تحصيل خودِ خدا ست …. محبت به خدا ، آخرين منزل بندگي است … ميزان ارزش اعمال ، محبت عامل به خداوند متعال است .)

شيخ رجب علي خيلي هم از ما دور نيست متولد 1262 هجري شمسي بوده . در تهران متولد شده و پدرش مشهدي باقر يه کارگر ساده بوده وقتي رجبعلي 12 سالش بوده پدرش از دنيا رفت.

خانه شيخ :

خانه شيخ خانه اي خشتي و ساده بوده که هر وقت بارون ميومده سقفش چکه ميکرده فرزندش ميگه : يک روز باراني ،يکي از امراي ارتش با چند تن از شخصيتهاي کشوري به خانه ما آمده بودند ، ما لگن و کاسه زير چکه هاي باران گذاشته بوديم او وضع زندگي ما را ديد و رفت دو قطعه زمين خريد و آنها را به پدرم نشان داد و گفت يکي را براي شما خريده ام و ديگري را براي خودم .پدرم گفت : آن چه داريم براي ما کافي است .

حالا با خودم ميگم ما هم ادعاي قناعت داريم !!! اما قناعت ما کجا و قناعت مردان خدا کجا ....

جناب شيخ يکي از اطاقهاي منزلش را به يک راننده تاکسي اجاره داده بود ماهيانه 20 تومان از او کرايه ميگرفت تا اينکه همسرش دختري به دنيا آورد هنگامي که شيخ در گوش دختر اذان گفت يه دو توماني کنار قنداقش گذاشت و گفت: آقا يدالله حالا خرجت زياد شده از اين ماه به جاي 20 تومان 18 تومان بده !!!

اما الان چي ؟ مستاجر بيچاره اگه بچه دار بشه صاحب خونه يا بيرونش ميکنه يا بايد کرايه رو بالا ببره !!!

تو رو خدا بياييم ببينيم امام زمان به سراغ چه جور آدمايي ميرفته شايد ما هم اصلاح بشيم .

لباس شيخ :

لباس شيخ بسيار ساده و تميز بود، نوع لباسي که مي پوشيد نيمه روحاني بود اما نکته قابل توجهش اينه که حتي در پوشيدن لباس هم قصد قربت داشت . يه روز براي خوشايند ديگران عبا به تن کرد و در عالم معنا او را مورد عتاب قرار دادند خود شيخ داستان رو اينگونه تعريف ميکنه :( نفس اعجوبه است شبي ديدم حجاب ]تاريکي باطن[دارم و طبق معمول نميتوانم حضور پيدا کنم ، ريشه يابي کردم با تقاضاي عاجزانه متوجه شدم که عصر روز گذشته که يکي از اشراف تهران به ديدنم آمده بود گفت : دوست دارم نماز مغرب و عشا را با شما بخوانم من براي خوشايند او هنگام نماز عباي خود را به دوش انداختم ....)

غذاي شيخ :

شيخ دنبال غذاهاي لذيذ نبود ، بيشتر وقتها از غذايهاي ساده استفاده ميکرد . سر سفره رو به قبله و دو زانو مي نسشت و به طور خميده غذا ميخورد و گاهي هم بشقاب را به دست ميگرفت هميشه غذا را با  اشتها ميخورد و گاهي مقداري از غذايش را در بشقاب يکي از دوستان که دستش ميرسيد ميگذاشت .هنگام غذا خورد صحبت نميکرد و ديگران هم به احترام او سکوت ميکردند اگر کسي او را به مهماني دعوت ميکرد معمولا دعوتش را رد نميکرد .

شغل شيخ :

خياطي ميکرد . از اين رو به شيخ رجبعلي خياط معروف است . در کار خود بسيار جدي و کوشا بود تا آخرين روزهاي زندگي تلاش کرد تا با دست رنج خود زندگيش را اداره کند . با اين که ارادتمندان وي با دل و جان حاضر بودند زندگي ساده او را اداره کنند ، ولي او حاضر به چنين کاري نميشد .

چه خوب به احاديث عمل ميکرد . عبادت ده بخش دارد و نه بخش آن در طلب روزي حلال است . 

شيخ در گرفتن اجرت براي کار خياطي بسيار با انصاف بود . به اندازه اي که سوزن ميزد و به اندازه اي که کار ميکرد مزد ميگرفت . به هيچ وجه حاضر نبود از مشتري خود چيزي دريافت کند . از اين رو اگر کسي ميگفت جناب شيخ اجازه بدهيد اجرت بيشتري بدهم قبول نميکرد .

اگر پس از انجام کار ميديد کمتر از مقداري که پيش بيني کرده کار انجام داده ، مبلغي را که به نظرش اضافه بود به مشتري باز ميگرداند .

يکي از روحانيون نقل ميکند که عبا و قبا و لبّاده اي بردم و به جناب شيخ دادم بدوزد گفتم چقدر بدهم؟

گفت : دو روز کار ميبرد چهل تومان . روزي که رفتم کار را تحويل بگيرم گفت : اجرتش ميشود بيست تومان گفتم : فرموده بوديد چهل تومان ؟ گفت فکر کردم دو روز کار ميبرد ولي يک روز کار برد .

انصافا اين جور آدما ديگه پيدا ميشن ؟

فکر کنم اگه بخواهيم درس اخلاق هم بگيريم بايد بياييم سراغ امثال رجب علي خياط.

ادامه دارد