«به نام خدا»

دل نزد خدا اهمیت ویژه ای دارد:

پیامبر اکرم (ص) فرمودند: خداوند تبارک و تعالی به چهره ها و داراییهای شما نمینگرد بلکه به دلها و کرده‌های شما میگرد. (میزان الحکمة ص4981 شماره 16917)

در پُست قبل دل را به شیشه تشبیه کردیم، اما چه نوع شیشه ای؟

آیا دل باید یک شیشه دو جداره محکم باشد؟ یا شیشه ای نازک و شکننده؟ دلی که خدا دوست دارد و میپسندد چه دلیست؟

امام علی (ع) میفرمایند:محبوبترین دلها نزد خداوند دلی است که صاف و نازک و سخت باشد!

اما چطور ممکن است دلی هم نازک باشد هم سخت و محکم ؟ کسی که دل نازک است دیگر نمیتواند دل سخت و سنگی داشته باشد میتواند؟

اما  ممکن است.

دل باید نازک باشد که در برابر برادران ایمانی و بندگان خدا سریع تحت تاثیر قرار بگیرد، مقلب شده  و بشکند و ببارد.

دل باید سخت باشد که دربرابر دشمنان خدا و دین مقاوم باشد و بادهای طعنه و طوفانهای سرزنش هیچ آسیبی به آن نزند و ایمانش را تکان ندهد.

دل باید صاف باشد تا هیچ زنگار گناهی روی آن ننشیند، تا نور الهی به راحتی به آن تابد و به داخلش نفوذ کند و از آن نور هم خود بهره ببرد هم دیگران را به یاد خدا اندازد. حضرت رسول (ص) میفرماید: شرح صدر نوری است که خداوند در دل مؤمن می‌افکند  و بدان سینه اش فراخ میشود. (میزان الحکمة ص 4995 ش 16972)

در ادامه حدیث فوق، امام علی علیه السلام میفرماید: دل نازک دلی است که رقـّت بارترین دلها بر برادران باشد؛ دل سخت دلی است که حرف حق بگوید و در راه خدا از سرزنش هیچ سرزنشگری نهراسد و دل صاف آن است که از زنگار گناهان صاف باشد. (میزان الحکمه ص 4981 ش16914)

پس تشبیه دل به شیشه چندان هم بیراه نبود، دل مثل شیشه ایست صاف و صیقلی، که ذره ای جلوی نور آفتاب را نمیگیرد، اما همین دل صاف محکم است و در برابر طوفانهای مختلف مقاومت میکند و نمیشکند، و در برابر لطافت باران نرم است و با ریزش باران بر رویش اشک میبارد.

یا صاحب الزمان (عج)

ای کعبه، دری باز به روی دل ما کن

وی قبله، دل و دیده ما قبله نما کن

از سینۀ ما سوختگان آینه ای ساز

وانگاه یکی جلوه در آئینۀ ما کن

با زیبق این اشک و به خاکستر این غم

این شیشۀ دل آینه غیب نما کن

آنجا که به عشاق دهی درد محبت

دردی هم از این عاشق دلخسته دوا کن

لنگان به قفای جرس افتاده عشقیم

ای قافله سالار نگاهی به قفا کن

چون زخمه به ساز دل این پیر خمیده

چنگی زن و آفاق پر از شور و نوا کن

او در حرم هفت سرا پردۀ عفت

خواهی تو بدو بنگری ای دیده حیا کن

در گلشن دل آب و هوائی است بهشتی

گل باش و در این آب و هوا نشو و نما کن

از بهر خلائق چه کنی طاعت معبود

باری چو عبادت کنی از بهر خدا کن

(شهریار)

اللهم عجل لولیک الفرج