مرا به یاد او میاندازد...

او که پاک بود چون زلال آب

او که مادرِ پدر بود

او که ریحانه بهشتی بود

به یاد مهربانی‌های او با پدر

به یاد دستان نوازشگرش بر سر بابا

به یاد نگاه مهربانش به چشمان پدر

به یاد صدای پر‌محبتش

او زخمهای پدر را میبست

او غمهای دلش را درمان بود

نیلوفر کبود ...

دختری سه ساله با دنیایی از رنج و سختی ...

مرا به یاد مادرش میاندازد

مانند مادرش سر پدر را عاشقانه به دامن گرفت..

مانند مادرش پدر را عاشقانه صدا زد...

بابای خوبم... بابای مهربانم...  چه به سرت آمده؟

بابای عزیزم لبهایت خشکیده است کسی به تو آب نداد؟

بابای نازنینم صورتت چرا خاک آلود است؟

بابای خوبم پیشانی‌ات چرا خونی است؟

بابای خوبم رگهای گردنت چرا پاره پاره شده...

بابای نازنینم بابای مهربانم چرا مرا صدا نمیزنی؟

بابا چرا چیزی نمیگویی؟

منم دردانه ات، مرا به روی پاهایت نمی نشانی؟

منم رقیه بابا...

حتما میخواهی من از بلاهایی که به سرت آمده ناراحت نشوم؟

بابای مهربانم ... بابای خوبم

دستان کوچکش را عاشقانه بر سر پدر کشید.

بابا موهای زیبایت چرا شانه نشده؟ تو که همیشه موهایت مرتب و شانه شده بود.

بابای من چرا عمامه برسرت نیست؟

بابا چشمان مهربانت را باز کن... بابا...

بابا نگاهم کن که دیگر تاب سکوتت را ندارم

بابای خوبم... بابا...

بابا بیا و مرا نیز با خود ببر

بیا و مرا از گوشه این خرابه ببر

بیا که دیگر تاب دوریت را ندارم

بیا تو از دردهایت بگو و منم از دردهایم

از صدای دادخواهی‌اش دل سنگ آب شد ...

خواب را از چشمان گرگ‌صفتان ربود...

فریاد بلند حق و حقیقت را سر داد هر چند سه سال بیشتر نداشت.

چه خوب راه مادر را فرا گرفته بود...

فریاد کودکانه اش کاخ دشمن را لرزاند.

و هنوز صدای معصوم‌اش در عالم بلند است

بابا... بابا ...

لعنت خدا بر دشمنانت باد...

بابا... بابا...

و دیگر هیچ نگفت...

و امروز...

کودکان بینوای غزه

مظلومانه و غرق خون

 فریاد دادخواهی خود را به گوش عالیمان میرسانند.

و ظالمان و دوستانشان را به نابودی و مرگ تدریجی‌  

در آینده‌ای نه چندان دور بشارت باد.

به زودی منتقم خواهد آمد...

العجل العجل یا صاحب الزمان (عج)

یا حسین

ای که دردانه پیغمبر تویی

یا حسین

ای که سالار جوانان بهشت تویی

یا حسین

ای که چشم و چراغ عزت تویی

یا حسین

ای که آموزگار صبر و استقامت تویی

یا حسین

ای که آقای غیرت و کرامت تویی

یا حسین

ای که خون خدا تویی

 یا حسین

ای که رمز حیات تویی

یا حسین

ای که خونت در رگهای عالم میجوشد

یا حسین

ای که نامت زنده کننده ایثار و شهادت است

یا حسین

زندگی ما از نام و یاد تو آکنده است

یا حسین

به عزایت عزا میگیریم و به ماتمت سیاه میپوشیم

یا حسین

به یاد مظلومیتت اشک میریزیم

یا حسین

به نام رقیه و علی اصغرت نذر میکنیم

یا حسین

به دستان بریده برادرت دخیل میبندیم

یا حسین

خاک پاکت سجده گاه ماست

یا حسین

زیارت عاشورایت دوای درد ماست

یا حسین

به نام پاک و مطهرت عشق میورزیم

یا حسین

به تولای تو عاشق میشویم

یا حسین

با تبرا از دشمن تو دوری میجوییم

یا حسین

الگوی جنگ و قیاممان تویی

یا حسین

الگوی ایستادگی و مقاومتمان تویی

یا حسین

الگوی دعا و مناجاتمان تویی

یا حسین

محبوب دلهایمان تویی

یا حسین

سالهای عمرمان به محرّمت گره خورده

یا حسین

ای  که تمام هستی ات را در راه حق بخشیدی

یا حسین

ای که خدا هم هر چه بخواهی به تو میبخشد

یا حسین

تو را به اشکهای زینبت قسم

یا حسین

تو را به پاهای ترک خورده و گونه های سیلی خورده دخترانت قسم

یا حسین

دستمان را بگیر که کشتی نجاتمان تویی

یا حسین

دشمن غدار بر زنان و کودکانمان هم رحم نکرده

یا حسین

ای که با بردن نامت عرش خدا میلرزد

یا حسین

تو را میخوانیم؛ نگاهمان کن مولا

یا حسین

اسلام را عزت بخش تویی، عزت را به ما ببخش

یا حسین

ای که خداوند دعایت را میشنود دعایمان کن

یا حسین

ما دوستان تو و دوستار فرزندت مهدی هستیم

یا حسین

دعا کن خدای عالم، فرج مولایمان را برساند

یا حسین

دعا کن تا همین روزها ذلت دشمنان اسلام را به چشم ببینیم.

یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجة

چندی پیش با یک سایت اسلامی سنی مذهب آشنا شدم، که به مناسبت عید غدیر خم به روز شده بود، اما افسوس خوردم... کاش ما و برادران سنی مذهبمان به جای تعصبات تاریخی به وحدت واقعی فکر میکردیم. کاش همانگونه که خداوند متعال در قرآن کریم درباره مردمان سایر ادیان (اهل کتاب) فرمود:

(قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ ...) (آيه 64 سوره نساء)

بگو: «اي اهل كتاب! بياييد به سوي سخني كه ميان ما و شما يكسان است، كه جز خداوند يگانه را نپرستيم و چيزي را همتاي او قرار ندهيم، و بعضي از ما، بعض ديگر را - غير از خداي يگانه - به خدايي نپذيرد...»

وقتی خداوند درباره اهل کتاب خواهان اتحاد با مسلمانان است چرا ما مسلمانان خود با هم وحدت نداشته باشیم؟

بیاییم درباره آنچه با هم هم‌عقیده هستیم به یکپارچگی برسیم. ما همه به یک خدا معتقدیم ... چه سنی، چه شیعه چه سایر مذاهب اسلامی همه در بسیاری از موارد هم‌عقیده ایم همه یک پیامبر و یک کتاب داریم. چرا باید این نقاط مشترک را فراموش کنیم و به خاطر تعصبات تاریخی، نژادی، مذهبی و... به آنچه خدا از ما خواسته بی‌توجه باشیم. خداوند به ما یک اندرز داده :

(قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُم بِوَاحِدَةٍ أَن تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ...) ( آيه 46 سوره سبأ)

«بگو من فقط به شما يك اندرزد مى‏دهم كه دو دو و به تنهايى براى خدا به پا خيزيد سپس بينديشيد ..»

بیاییم اختلافات را کنار بگذاریم و به آنچه که بینمان مشترک است فکر کنیم و از آنها یاد کنیم و برای خدا به پا خیزیم. پیامبر ما پیامبر رحمت بوده چرا بین امتش خشم وغضب حاکم باشد؟

همه ما به پیامبر (صلی الله علیه و آله) و آنچه فرموده معتقدیم، به کتابی که بر او نازل شده عقیده داریم، همه ما به عدم تحریف قرآن و معجزه بودن آن ایمان داریم به مقام والای قرآن و اهل بیت پیامبر(صلی الله علیه و آله) معتقدیم.

آری در برهه‌ای از تاریخ اختلافات بزرگی بین مسلمانان پیش آمده اما چرا باید به جای 14 قرن حفظ اختلاف، ننشینیم برای حذف اختلافات برنامه نریزیم و بر سر آنچه یکی بوده و هست متحد نشویم؟

خداوند متعال حتی همه پیامبران را بر یک دین آن هم اسلام معرفی میکند، حال که ما همه مدعی پیروی از یک رسولیم چرا باید اینهمه با هم عداوت و دشمنی دیرینه داشته باشیم؟

اگر شیعه معتقد پیروی از خط علی (علیه السلام) است باید بداند علی (علیه السلام) به خاطر حفظ دین و اسلام و جلوگیری از جنگ و اختلاف بین جامعه اسلامی سکوت کرد؛ یعنی برای او «حفظ اسلام» از هر چیزی مهم‌تر بود. اکنون هم که دشمنان ما دندان تیز کرده اند و اسلام را نشانه رفته‌اند چرا باید با ابراز کینه و دشمنی بین خود و برادران سنی مذهبمان جدایی حاکم باشد؟ چرا باید بر علیه هم کتاب بنویسیم؟ چرا باید به جای یکی شدن بر علیه دشمنان اسلام برعلیه یکدیگر قلم بزنیم؟ چرا باید سایتهای بر ضد یکدیگر بسازیم؟ چرا نباید به نقاط اشتراک فکر کنیم؟

اگر ما علوی هستیم راه علی (علیه السلام) این نبود. اگر نبوی و سنی هستیم هم شیوه حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) هم این نبود ایشان خود تمام مردم از عرب و عجم و برده و آزاد را متحد ساخت و فرمود که آنکه تقوایش بیشتر است در نزد خدا مقرب‌تراست. حال هر چه فریاد بزنیم و بر علیه یکدیگر قیل و قال راه بیندازیم آیا نزد خدا عزیزتر میشویم؟ چیزی که خدا از ما خواسته این است؟

در کدام آیه قرآن هست که مسلمان با مسلمان دیگر بجنگد؟ حتی گفته شده اگر جنگیدند صلح میانشان برقرار کنید. عدالت برپا کنید.

آیا ادعای برپایی وحدت کافی است؟ اینکه مجلس دولتهای اسلامی تشکیل دهیم و دولتها به ظاهر با هم دست دوستی دهند کافی است؟ این ملتها هستند که باید با هم روابط دوستانه برقرار کنند چون دولتها از دل ملتها برمیخیزند.

اگر با هم دشمنی کنیم باید بدانیم که اول شمشیرهایمان را بر علیه خودمان تیز کرده‌ایم. این دشمنان اسلام هستند که از هرگونه تفرقه و اختلافی بر ضد دین ما بهره میبرند.

ادعا میکنند اسلام دهها فرقه است که هیچ یک با دیگری اتحادی ندارد؛ هیچ کدام پایه و اساسی ندارد، اگر همه از یک پیامبر پیروی میکنند چرا این همه با همدیگر اختلاف دارند. کدام اختلاف؟ در مقابل این همه نقطه مشترک که بین ماست درست است که اساس دینمان را زیر سوال ببرند؟ اگر ما خود دو اختلاف پیدا کنیم انها 2000 اختلاف میتراشند.

اگر دین ما به خاطر اختلافات و فرقه بازیهای ما لطمه ببیند اگر مورد تهمت و افتراء دشمن قرار گیرد ما همه مسئولیم. باید پاسخگو باشیم. چه آنها که به اختلاف دامن میزنند و چه آنها که در رفع اختلاف قدمی بر نمیدارند. اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله) در روز قیامت از ما بپرسد چرا دینی که برایتان آوردم حفظ نکردید چه داریم بگوییم؟ لابد میگوییم ما مشغول دعواهای فرقه‌ایمان بودیم!

آری، روزی شیطان به این دین حمله کرد و اختلافاتی پدید آمد، بله چون شیطان دشمن انسان است و هدفش هم ایجاد دشمنی و کینه بوده و هست:

إِنَّمَا يُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء ... (آيه 91 سوره مائده)

«همانا شيطان مى‏خواهد ميان شما دشمنى و كينه ايجاد كند....»

آیا وقت آن نرسیده که باور کنیم که همه مسلمانان با هم برادر و برابرند؟ در نزد خدا سفید و سیاه و عرب و عجم  شیعه و سنی یکی هستند. 

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ  (آيه 10 سوره حجرات)

«در حقيقت مؤمنان با هم برادرند پس ميان برادرانتان را سازش دهيد و تقوای الهی داشته باشید، اميد كه مورد رحمت قرار گيريد.»